زنجبیل نوعی گیاه علفی و از خانوده زردچوبه است. تاریخ مصرف زنجبیل به 5000 سال پیش از میلاد بر می گردد. در مناطق مختلف قابل کاشت می باشد. برای کاشت زنجبیل شما می توانید زنجبیل تازه را خریداری کرده و در زمین مورد نظر بکارید. زنجبیل دارای خواص دارویی متعددی است، که از آن در غذا ، شیرینی و نوشیدنی استفاده می شود.
درباره تاریخچه مصرف زنجبیل باید گفت که تاریخ مصرف ادویه زنجبیل به حدود پنج هزار سال پیش از میلاد بر می گردد یعنی قدمتی به بلندای تاریخ بشریت دارد. از زمانی که هندی ها و چینی ها از این گیاه به عنوان یک ماده مقوی سخن به میان آوردند این گیاه در جنوب شرفی آسیا کاشت می شده است. زنجبیل توسط هند به روم باستان وارد شد. پس از انکه رومیان از این گیاه استفاده نمودند اعراب نیز آن را مورد استفاده قرار دادند. و به کشورهای دیگر نیز آن را انتقال دادند.
زنجبیل نوعی گیاه گرم و از خانواده زردچوبه می باشد. زنجبیل نوعی گیاه علفی دو یا چند ساله بشمار می رود. زنجبیل نوعی گیاه غده دار با ساقه های زیر زمینی و بندهای افقی است. ساقه ایستاده این گیاه دارای برگهای متناوب باریک و دوردیفی ، معوج است. دارای برگ های سبز رنگ با گلهای سفید و سبز مایل به رنگ زرد می باشد. ساقه ریشه دار این گیاه جرئی از ساقه اصلی است که در زیر خاک قرار گرفته است.
توجه داشته باشید که گیاه زنجبیل را نمی توان از طریق بذر پرورش داد، بلکه به هنگام پرورش گیاه زنجبیل باید از قسمت هایی که تازه ریزوم و غده هستند استفاده کرد. به زبان ساده تر می توان گفت که شما برای کاشت زنجبیل می توانید زنجبیل تازه را از مغازه خریداری کنید و آن را بکارید. در انتخاب زنجبیل دقت نمایید که تازه باشد تا رشد کند. برای رشد بهتر می توانید یک شبانه روز زنجبیل را در آب خیس نمایید و سپس آنرا در محل مورد نظر و در عمق 10 سانتی متری زمین یا گلدان بکارید. خاک آن را مرطوب نمایید تا جوانه بزند.
زنجبیل خواص بی شماری دارد که در ذیل به آنها اشاره می کنیم.
از زنجبیل به عنوان یک چاشنی در غذاها استفاده می شود از آن برای طعم دادن به غذاها و همچنین شیرینی استفاده می شود. در کشورهای غربی از زنجبیل بعنوان ادویه یا شیرین کننده در نوشیدنی های شیرین استفاده می شود. زنجبیل از قدیمی ترین گیاهان دارویی به حساب می آید.